De weg van Rudolf

Onderweg

Hoewel het na gisteravond, qua belevenis, alleen maar minder kan worden zaten we vandaag toch braaf achter de kont van Rudolf. Gekkigheid natuurlijk. Rendieren hebben geen rode neus, niet eens een witte of een zwarte weten we inmiddels want de neus van een rendier is behaard.

De temperatuur vandaag is comfortabel, niet de +7 van gisteren maar ook niet de harde wind. Lekker helder was het wel en ik denk dat we +3 hadden. De sneeuw smelt snel van de wegen. Ook dat is fijn. Een klein clubje dit keer. Wij worden alleen in het centrum opgepikt voor de belevenis. “Did you catch the northernlights last night?”, was bijna de eerste vraag van de dame die ons naar de rendierboerderij bracht. Gekscherend geef ik een vragend antwoord. Alsof we het hadden kunnen missen.

Rendier

Echte Lappi’s

De mensen die dit bedrijf runnen zijn de echte ‘Saamen’. De ouders van de vrouw die ons oppikt, zijn op een dag hier neergestreken en besloten het nomadische bestaan vaarwel te zeggen. Ze leven van de rendieren. Het is net als de koeien en varkens bij ons Nederlanders. Ze fokken rendieren voor het vlees en hun huid. Vroeger alleen voor zichzelf en de gemeenschap, nu is de gemeenschap iets groter. Er zijn allerhande gebruiken die de mensen van hier met de rendieren hebben. Ze heeft twee rendieren die ze opvoedt om mee te racen… Een rendier en een tuig, op ski’s erachter en dan zo hard mogelijk tegen elkaar. Ik verwacht het niet direct op de Olympische Spelen maar leuk is het wel.

Echte Lappi’s

Rendiertocht

In de slee krijg ik wel even het idee dat dit geen feestje is voor de dieren. Als journalist moet je dan natuurlijk navraag doen. Maar ja, ik ben geen journalist. Toch vraag ik het, ze antwoordt dat de dieren het prettig vinden om te mogen werken. Als ze een dag niet gelopen hebben voor de slee worden ze erg ongedurig. We komen terug en een van de beesten die niet mee is geweest staat letterlijk te springen. Dat wordt vertaald in “zin om te gaan” vooruit, het zal best.
Er is een spoor uitgezet en onze trail is 3 kilometer. We zitten met zijn tweeën in de slee die door één rendier wordt getrokken en met zijn tuig aan de slee voor hem zit. Zo volgen er dit keer in totaal 4 sleeën het eerste rendier.

Ik herken elementen van de slee van de kerstman, al is dat niet ons sprookje natuurlijk. Het ziet er allemaal eenvoudig en degelijk uit. We zitten op rendiervellen, lekker warm. De omgeving waar we doorheen glijden is sprookjesachtig. De zon schijnt, wat wil een mens nog meer?
Terug worden we nog eens onthaald op Mehut en een lokale specialiteit. Een soort koekje dat zich het meest laat vergelijken met sprits, maar dan iets steviger, door moeder gebakken dus wellicht waren ze wel bedoeld als sprits.

Morgen

De laatste activiteit van deze trip. We moeten langzaamaan de Arto weer in reisconditie brengen voor de 2600 kilometer naar huis die we zaterdag aanvangen. Maar niet voor we met een sneeuwscooter op pad zijn geweest. Dat lijkt mij nog wel een leuk ding om te doen.

Deze reis was niet mogelijk geweest zonder de hulp van de volgende bedrijven: Niesmann+Bishoff, van Venrooy Motorhomes, Scandlines ferrys, Swedish Campings, Visit Denmark en Visit Finland.

Foutje gezien? Mail ons. Dat stellen we zeer op prijs!

Relevant

Meest gelezen